Wykład poświęcony będzie propozycji pojęcia hegemonii technologicznej, rozumianej jako rozwinięcie klasycznej koncepcji hegemonii kulturowej Antonio Gramsci w kontekście współczesnych systemów cyfrowych oraz sztucznej inteligencji. Punktem wyjścia stanie się krytyka rozpowszechnionego przekonania o technologii: zamiast ujmować ją jako narzędzie lub wyłącznie politycznie uwikłany artefakt, zaproponuję jej rozumienie jako historycznie ukształtowanej konfiguracji, która stabilizuje określone założenia ontologiczne w obrębie „zdrowego rozsądku”.
W trakcie wykładu zostnie przedstawione, w jaki sposób hegemonia technologiczna działa poprzez infrastrukturę techniczną, praktyki epistemiczne oraz formy pedagogiczne, które naturalizują konkretne wizje sprawczości, racjonalności i życia zbiorowego. Analiza rozwinięta zostanie w trzech powiązanych ze sobą częściach.
Po pierwsze, zostanie zrekonstruowany hegemoniczny wymiar naturalizacji technologicznej, sytuując go w obrębie współczesnej filozofii technologii i przesuwając uwagę z samych obiektów technicznych na procesy ontologicznej stabilizacji.
Po drugie, prelegentka odwoła się do przykładów historycznych – od starożytnych obaw związanych z pismem, przez procesy modernizacji przemysłowej, aż po organizację technologii w realiach Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej – aby ukazać zmienny charakter hegemonii technologicznych.
Po trzecie, przedstawiona zostanie propozycja reinterpretacji sztucznej inteligencji jako obszaru ontologicznego błędnego rozpoznania, wskazując, że jej „subalternizacja” nie powinna być rozumiana jako prosty efekt antropomorfizacji, lecz jako rezultat dominujących porządków epistemicznych.
W konsekwencji wykład przedstawi sztuczną inteligencję nie jako neutralne narzędzie ani wyłącznie instrument władzy ekonomicznej, lecz jako pole walki o hegemonię. Takie ujęcie pozwala zarysować możliwe kierunki post-instrumentalnej teorii politycznej oraz otwiera perspektywę namysłu nad ontologicznymi warunkami technologicznego kształtowania świata.