W momencie, w którym współczesny uczestnik antropogenicznego świata zyskuje wgląd w powtarzalność archetypów, symboli i kodów kulturowych staje naprzeciwko samego siebie świadkiem pojedynczego prądu w ogólnym strumieniu zbiorowej świadomości. W miarę upływu czasu mierzonego raczej procesami dekonstrukcji oraz ewentualnego przemijania znaczeń, niż dekadami bądź epokami, strumień ten kieruje się ku zapomnieniu. Czy jednak mimo to zachowuje swój wpływ na kształtowanie percepcji lub indywidualnego doświadczenia?
Co ze zjawiskami, które stały się archaiczne, zanim zdążyliśmy się z nimi skonfrontować? 7 STACJA jest próbą oswojenia tego rodzaju dwupunktowej natury dogmatów moralnych— martwych w dobie ewolucji refleksji egzystencjalnej, żywych w indywidualnym doświadczeniu najbliższej rzeczywistości. Przełożenie abstrakcji na przykłady namacalnej rzeczywistości będące podstawowym narzędziem poznawczym staje się sposobem na uporządkowanie kultury jako translokalnego atlasu Mnemosyne.