Wystawa Dyplomowa Marianny Jagielskiej &ldquo;NIE.NOŚNA&rdquo;

News

Wystawa Dyplomowa Marianny Jagielskiej “NIE.NOŚNA”

Wystawa Dyplomowa Marianny Jagielskiej “NIE.NOŚNA”

wernisaż: 26.06.2026 r., godz. 18:00
obrona pracy dyplomowej: 02.07.2026 r.
wystawa trwa: 26.06-03.07.2026 r.

Galeria STAR
ul. Koński Kierat 16, Szczecin

Serdecznie zapraszamy na wernisaż wystawy „NIE.NOŚNA”, która odbędzie się 26.06.2026 roku o godzinie 18:00 w Galerii STAR.

Wystawa „NIE.NOŚNA” to herstory kuratorki wystawy, Marianny Jagielskiej. Wyrasta z doświadczenia: najstarszej córki, żony, matki, architektki. Tej, która pamięta, organizuje, podtrzymuje. Przepracowanie, dyspozycyjność, emocjonalne „ogarnianie wszystkiego” długo są traktowane jak cnota, a nie jak ciężar. W pewnym momencie staje się jednak jasne, że to, co miało być dowodem siły, zaczyna być nie do uniesienia.

Ta wystawa to projekt dyplomowy kuratorki, wieńczący studia II stopnia kierunku Kuratorstwo i Realizacja Wystaw na Akademii Sztuki w Szczecinie. Promotorką pracy dyplomowej jest dr Zofia Nierodzińska.

Do tej feministycznej wystawy, na zaproszenie w mediach zgłosiły się artystki ze Szczecina i z Krakowa, w różnym wieku, z różnym bagażem doświadczeń.

Herstory zaczyna się od historii Babci, której edukację i twórczy potencjał przerwała wojna. Jej pasja i potencjał pozostały w uśpieniu w patriarchalnym modelu rodziny. Jej niespełnione ambicje, traumy, milczenie i samotność stają się tłem dla współczesnej opowieści o tym, co dziedziczymy jako kobiety: nie tylko przedmioty, gesty, troski i fach w ręku, ale też wyczerpanie, lęk i lojalność wobec systemu, który nas ogranicza.

Kuratorka jest czynną architektką, jednak wystawa jest grupową opowieścią a projekt „NIE.NOŚNA” rozgrywa się na styku instalacji i tekstyliów. Twarde materiały, normy, regulaminy i hierarchie zostają tu świadomie zamienione w miękkie media: tkaninę, nić, ubranie, ślad ciała. Tekstylia, tradycyjnie kojarzone z „kobiecym rękodziełem” i pracą domową, stają się narzędziem krytyki – sposobem, by dotknąć niewidzialnych szwów systemu, który opiera się na darmowej, emocjonalnej i organizacyjnej pracy kobiet.

“Chciałabym, by ta wystawa stała się zaproszeniem dla kobiet do wejrzenia w siebie z większą czułością. By pozwoliła zobaczyć nie tylko zmęczenie, uwikłanie w role, dziedziczone ciężary i lęk, lecz także wyraźne pragnienie wolności, sprawczości i prawa do własnej, NIE.NOŚNEJ historii. Historii, która nie musi już dźwigać cudzych oczekiwań, lecz może zostać napisana na nowo – we własnym tempie, własnym językiem i na własnych zasadach.”

Artystki:
Anna Bielawska, Daria Dzienniak, Alicja Kamiński-Szuper, Marianna Jagielska, Monika Dziuba, Marcela Sobańska, Ewa Burda, Inga Kamińska.

Każda z nas dorasta w świecie pełnym nakazów, oczekiwań i cudzych scenariuszy, które mówią, jakie „powinnyśmy” być. Dlatego tak ważne jest uświadamianie osobie socjalizowanej do roli bycia kobietą, że mam prawo pytać, wątpić, stawiać granice – i że mogę iść własną drogą, nawet jeśli jest inna niż ta, którą widziałam u matek czy babek. Potrzebujemy historii, które nie tylko pokazują ciężar dziedzictwa, ale też otwierają przestrzeń wolności: mówienia własnym głosem, wybierania siebie, swojej pracy, swojego tempa.

Jak napisała Helene Cixous ”Chodzi o to, żeby kobieta wreszcie siebie napisała. Musi zacząć pisać o kobiecie i wprowadzić kobiety w świat pisma, z którego zostały wyparte. Z taką samą gwałtownością jak i z odczuwania swoich ciał. Z tych samych powodów, tym samym prawem i w tym samym śmiercionośnym celu. Kobieta musi sama własnym wysiłkiem wstąpić w tekst, jak w świat i w historię”.

Ta wystawa to wielogłosowa narracja o dziedziczeniu, obciążeniu, ale przede wszystkim o sile grupy i o możliwości zmiany.

Co się dzieje, gdy kobieta przestaje być „nośną” systemu i zaczyna pisać, pruć, zszywać i projektować swoje życie na nowo. Opowiadamy zbiorową opowieść, która wychodzi od jednostkowego doświadczenia, ale prowadzi w stronę strukturalnych mechanizmów: patriarchalnych modeli rodziny, rynku pracy, języka neutralności, który maskuje przemoc symboliczną.

Zapraszamy kobiety, by spojrzały na swoje biografie z czułością, ale też z odwagą kwestionowania tego, co „zawsze było”. W tym sensie „NIE.NOŚNA” jest zarówno gestem pamięci wobec tych, które nie mogły żyć po swojemu, jak i aktem życia – otwieraniem przestrzeni, w której kobiecy głos, praca i pragnienia stają się wreszcie centralnym, a nie pobocznym wątkiem historii. To przestrzeń, w której można zobaczyć własne zmęczenie, dziedzictwo, lęk – ale też pragnienie wolności i prawa do własnej drogi. Wierzymy, że ta opowieść będzie brzmieć dalej.