Publikacja poświęcona twórczości Zbigniewa Rogalskiego. Zawiera eseje oraz obszerną część albumową.
„Rogalski jest artystą, w którego twórczym działaniu (…) w centrum pozostaje wizualność i widzenie. I ‹‹widzenie widzenia›› – namysł nad widzeniem, jego pozorną oczywistością, uwodzicielską ułudą, podstępnymi defektami. To nastawienie nie znaczy przede wszystkim: widzieć albo widzieć dokładniej, ale oznacza inne widzenie, takie które odniesione jest samo do siebie, refleksyjne. (…)
Zbigniewa Rogalskiego nie interesuje bowiem optyka, lecz po prostu to, co widzi, jak widzi, dlaczego właśnie tak i co z tego wynika. (...) Jego ‹‹widzenie widzenia››, wciąż ‹‹proteuszowo›› na nowo i odmiennie analizowane w kolejnych cyklach obrazów, zasadza się na własnym bliskim doświadczaniu widzialnego niedalekiego otoczenia. I na własnym namyśle nad tym doświadczeniem”.
„Tylko nasze, ludzkie oczy płaczą” Maria Poprzęcka (fragm.)