Publikacja „Nie widać mnie. O pracy opiekuńczej i tworzeniu nowych wspólnot w środowiskach artystycznych i projektowych” / "You don’t see me. On Care Work and the Making of New Communities in Art and Design” pod red. Ani Witkowskiej, nawiązuje już tytułem do muralu artystki, ale i serii zinów wydawanych przez Plenum Osób Opiekujących Się.
Książkę otwiera rozmowa Moniki Weychert z autorką o nadopiekuńczości oraz o wystawie „Maciora. O świni, która nauczyła się latać” (TRAFO, 2023). W jej tle wybrzmiewa doświadczenie kuratora ekspozycji Stanisława Rukszy - permanentnego biegu, zmęczenia i niedoczasu wpisanego w pracę w polu kultury i sztuki.
Powstanie Plenum Osób Opiekujących Się podczas pandemii COVID-19 stanowi ważny punkt książki. Wera Morawiec opisuje działania kolektywu: wzajemne wsparcie, troskę, warsztaty, wspólne czytania, uzupełniając treści autorskimi memami. Kuba Szreder analizuje czasowość widzialności w sztuce, niedoszacowanie opieki oraz ekonomiczne mechanizmy jej niewidzialności.
Małgorzata Widomska współtworząca warszawskie Inne Towarzystwo – kolektyw osób twórczych, opisuje w swym rozdziale o tym, jak poprzez macierzyństwo udało jej się wrócić do malarstwa, wybrać siebie i znaleźć siły, by być obecną w kolektywie oraz zacząć pisać o sztuce. Jej artykuł ma bardzo osobisty i czuły rys, a dopełniają go portrety rosnących dzieci autorki.
W eseju „Zrzeszenia totalnie uziemione”  Joanny Synowiec (BWA Dizajn), autorki m.in. „Wszystko w moich rękach”, pojawia się feministyczne miękkie podbrzusze, a wraz z nim wątek politycznego wymiaru praktyk opiekuńczych oraz potrzeba naprawy miejsc, w których opieka jest systemowo pomijana.
Pamela Bożek opisuje pilotażowy program w Zachęcie, prowadzony z grupami Osób Opiekujących Się / Wspierających oraz Osób z Niepełnosprawnościami, wskazując na znaczenie asystencji jako standardu dostępności instytucjonalnej.
Publikację zamyka tekst Matek Twórczyń autorstwa Agnieszki Strzeżek, prezentujący ich książkę „Ręka, która porusza kołyskę, trzyma pędzel” - zestawienie współczesnych praktyk i badań dotyczących opieki w polskim polu sztuki.
Całości dopełniają dwa zdjęcia „Supermatki” Elżbiety Jabłońskiej (2020, 2022) oraz link do audio-„Przewodnika Szybkiego Odciążania” autorstwa POOS.
Publikacja kierowana jest do osób doświadczających przeciążenia, niewidzialności lub wątpiących w sens własnej praktyki twórczej - daje zarówno refleksję, jak i prezentuje narzędzia wspierające i wzmacniające. „Nie widać mnie” ma dać osobom czytelniczym impuls do akceptacji własnych słabości, a może nawet kreowania niewielkiej wspólnoty, nowego plemienia, gdzie poczuje się bezpiecznie i twórczo. 

Ania Witkowska (1978)
she / her
Artystka wizualna, graficzka, okazjonalna kuratorka, współtworząca kolektywy. Profesora w Akademii Sztuki w Szczecinie, kierunek Komunikacji Wizualnej i Projektowania Interakcji.
Ukończyła z wyróżnieniem gdańską Akademię Sztuk Pięknych na kierunku Grafiki i malarstwa (2003).
W swojej praktyce artystycznej nie podlega jednej prostej definicji. Najczęściej czerpie z otaczającej rzeczywistości, używając narzędzi krytycznych, wpisuje się w nurt nowego dokumentalizmu. Jednocześnie sięga po realizm magiczny czy surrealizm. Stosuje strategię trickstera. Używa w pracy różnych mediów - fotografii, instalacji czy wideo. Jej projekty często mają syntetyczny, graficzny charakter, wprowadza do nich elementy tekstu.
Znaczna część jej obecnej działalności związana jest z praktykami kolektywnymi, których celem jest wypracowanie horyzontalnych i heterarchicznych metod funkcjonowania. Współtworzy wraz z innymi osobami opiekuńczym Plenum Osób Opiekujących Się. Kolektyw ma charakter samokształceniowy i wspierający. Plenum prezentowało swoje dokonania w ramach 7. Biennale Sztuki Gdańskiej w GGM w Gdańsku (2023), gdzie zdobyło nagrodę główną. Wzięło udział w Seminarium Feministycznym „Troska” (Lokal 30), Meminarium w MSN w Warszawie czy w wystawie „Chcemy całego życia. Feminizmy w sztuce polskiej” oraz „Chcemy całego życia. Współdzielenie” Galeria Studio (2025). Cyklicznie wydaje ziny, których Ania jest współredaktorką oraz autorką szaty graficznej. Ostatni numer wydała Zachęta w lipcu 2024. Każdy numer jest dedykowany konkretnemu zagadnieniu, jak ekonomia pracy opiekuńczej czy dobrostan.
Wcześniej prowadziła grupę Znajomi znad morza (kolektyw studencki, reaktywowany w 2015). W 2016 we Wrocławiu wraz z kolektywem kuratorskim All Inclusive prezentowała prace 98 osób artystycznych z Trójmiasta w ramach projektu Znajomi znad morza WRO. W 2017 ukazała się publikacja „Znajomi znad morza”, dotycząca samoorganizacji artystycznej oraz działalności kolektywnej w Trójmieście 2002—2016, której Ania jest współredaktorką oraz projektantką, której współwydawcą jest AS.
Z Alicją Karską współtworzy (od 2021) artystyczno-rzemieślniczy projekt Szare Wrony, zajmujący się autorskim upcyclingiem odzieży wełnianej w duchu ekonomii cyrkularnej. Poprzez powtórne użycie i kreatywne prace naprawcze dziewczyny próbują przedefiniować strategie konsumenckich wyborów, z uwagi na nieuchronną katastrofę klimatyczną. Szare Wrony prezentowały się w ramach Gdynia Design Days (2023, 2024), w Łódzkim Centrum Dizajnu i Bydgoskich Dniach Projektowych (2025) oraz prowadziły master class w School of Form (2025).
Równolegle od ponad dwudziestu pięciu lat Ania bardzo intensywnie pracuje na polu graficznym, kooperując głównie z osobami artystycznymi wizualnymi i dźwiękowymi oraz instytucjami kultury czy NGO. Jest autorka identyfikacji wizualnej NOMUS-u w Gdańsku, katalogu kolekcji oraz serii wydawniczej. Zaprojektowała kilkadziesiąt monografii artystycznych. Współpracuje z wydawnictwem Części Proste.
Jej prace znajdują się w kolekcjach Narodowej Galerii Sztuki „Zachęta”, NOMUS MNG w Gdańsku, CSW ŁAŹNIA w Gdańsku i w Muzeum Dolnośląskim oraz u kolekcjonerów prywatnych.