Akademia Sztuki

Wydział Edukacji Muzycznej

Kolegium Sztuk Muzycznych

Akademia Sztuki

Życiorys Carla Loewe

I OGÓLNOPOLSKI KONKURS WOKALNY

im. Carla Loewe w Szczecinie

 

Carl Loewe[1]

Urodził się 30 listopada 1796 roku w Löbejün (Niemcy), zmarł 20 kwietnia 1869 roku w Kilonii. Był dwunastym dzieckiem w rodzinie. Wychowywał się w domu o tradycjach muzycznych, matka była skrzypaczką, ojciec - organistą a także pierwszym nauczycielem Carla. To właśnie u ojca poznał podstawy chorału, muzyki kościelnej, solfeża, a także łaciny. Następnie uczył się przez dwa lata w Köthen. Przełomowym momentem w karierze muzycznej młodego Carla był rok 1809 i wyjazd do Halle, gdzie poznał jednego z najbardziej cenionych postaci muzycznych tamtych czasów - mistrza Daniela Gotloba Türka.

Najważniejszą część dorobku kompozytorskiego Carla Loewe stanowi zbiór około 370 pieśni solowych i ballad o różnorodnej tematyce, bogatej linii melodycznej i bardzo ciekawej harmonii. Loewe jest także najważniejszym twórcą gatunku ballady romantycznej. Komponował ballady indyjskie, arabskie, ballady o tematyce orientalnej, hiszpańskie, szkockie i angielskie, wśród których najbardziej znana jest dialogowa ballada „Edward” op. 1, nr 1. Wojska napoleońskie stały się natchnieniem do skomponowania ballad francuskich. Jedną z nich jest „Der Feldherr” op. 67, nr 1 do słów Ottona Friedricha Gruppego. W swoim dorobku ma również sześć pieśni serbskich – „Serbienlieder” op. 15, pieśni skandynawskie i nordyckie, w których porusza się w przestrzeni świata duchów, karłów, trolli, elfów czy gnomów. Za najbardziej interesującą uważana jest pieśń „Der Nöck” op. 129, nr 3 do słów Augusta Kopischa. W swojej twórczości wykorzystywał również tematykę baśniową, mity i legendy, świat fantazji, komizmu, groteski czy grozy „Erlkönig”, „Der Mutter Geist”, „Herr Oluf”. Dużą część spuścizny kompozytorskiej stanowią utwory romantyczne, poruszające tematy miłości, życia czy śmierci. Pisał muzykę do tekstów patriotycznych. Loewe, zachwycony polskimi prądami wyzwoleńczymi, skomponował muzykę do siedmiu ballad Adama Mickiewicza.

W kręgu zainteresowania kompozytora była historia krajów, których muzykę tworzył. Właśnie utwory o tematyce historycznej, szczególnie ballady takie jak „ Der Feldheer”, „Die Glocken zu Speier” czy „Landgraf Ludwig” przyniosły mu największą sławę.

Loewe był wielkim miłośnikiem świata zwierząt i roślin, interesowała go przyroda. W miejscach, w których przebywał podczas wizyt, odwiedzin czy koncertów, wybierał się na długie spacery po okolicy, obserwował otoczenie, aby swoje doznania przelewać na papier nutowy. Muzyka Carla Loewe, chociaż poruszała tematy kulturowe innych krajów, zawierając ich cechy narodowe, pozostawała ciągle pod ogromnym wpływem niemieckiej kultury muzycznej.

 

[1] Informacja napisana przez dr hab. Ewę Filipowicz-Kosińską na podstawie książki Mikołaja Szczęsnego Carl Loewe, Szczecin 2007.

Akademia Sztuki
×